De laaste dag…

Hallo allemaal!

Dit is waarschijnlijk ons laatste Australisch berichtje… morgen stappen we op het vliegtuig en leggen we dezelfde weg af als op 4 juli, maar dan in de andere richting (en ook op een andere datum)

Deze ochtend verlieten we onze geliefde hostel “The Flying Fox” in Katoomba en stapten op de trein naar Sydney, waar we nu nog een nachtje blijven slapen (samen met 11 andere pelgrims). Het voelt vreemd om terug in Sydney te zijn, het blijft natuurlijk een grotendeels onbekende stad, maar toch lijkt ze zo vertrouwd. En het zal nog vreemder zijn om straks weer thuis te zijn, weer in ons eigen bed te mogen slapen, weer onze rugzak te kunnen leegmaken en ons niet meer te moeten afvragen waar we onze spullen zullen neerleggen en of we ze wel zullen terugvinden, weer een eigen badkamer, weer een hele hoop kleren,… kortom, weer alle luxe. Wat belangrijker is: onze vrienden en familie die we zo lang niet gezien hebben, terugzien, luisteren wat zij de voorbije maand deden en meemaakten, vertellen van onze avonturen,… ja, ik kijk toch een beetje uit naar het thuiskomen.

Gisteren was de laatste volledige dag dat we in de Blue Montains verbeleven, en we hebben ervan genoten. We hadden afgesproken met een - heel tof- groepje andere Vlamingen om samen een grote wandeling te maken. We gingen met de bus naar Blackheath, toen we aan de chaffeur vertelden welke wandeling we wilden maken, heeft hij ons gewoon aan het begin van de wandeling afgezet, ook al moest hij daarvoor een omweg maken en was daar helemaal geen halte. Ik vond het echt fantastisch dat hij dat wou doen, het is trouwens typisch Australisch… “No worries, mate” De wandeling begon heel rustig en in vrij mooi weer. Terwijl we het dal ingingen, zakte de temperatuur echter mee en werden de wolken steeds grijzer, en wat we vreesden gebeurde: het begon te sortregenen, en daarna te hagelen… gelukkig zaten we lekker droog onder een overhangende rots. De rest van de wandeling was prachtig, het regende nog steeds, maar dat gaf het ietst extra, de vochtigheid van het bos, de rivier, de geluiden van de regen,… ik vond het heerlijk (maar ontzettend koud, en soms ook wat gevaarlijk, de rotsen waren heel glad geworden) Soms was het pad moeilijk te zien, vooral op de ogenblikken dat we over de rivier liepen (en sommigen in) en bepaalde stukken waren heel lastig, maar ik ben apetrost dat we deze wandeling als groep, samen tot een goed eind hebben gebracht. ’s Avonds hebben we onszelf getracteerd op een warme chocomelk (nu ja, ik niet )

Zo, alles is ingepakt, de laatste aankopen zijn gedaan,… we zijn helemaal klaar om naar huis te gaan. Aan alle lezers die we binnenkort zien: tot overmorgen!