Thuis

Intussen zijn we al twee dagen terug in ons België-landje… tijd om deze weblog af te sluiten.

De terugreis is goed verlopen. Iedereen van onze groep heeft op tijd de luchthaven gehaald Het was heel leuk iedereen terug te zien en de verschillende verhalen te horen. Het moment waarop we op het vliegtuig stapten deed wel vreemd aan… we verlieten definitief Australië. Enkele uren later zagen we langzaamaan de westkust van Australië onder ons wegglijden, terwijl we over de zee naar Azië vlogen. Bye bye down under… Op het vliegveld van Kuala Lumpur speelden we een kaartspelletje dat met veel interesse door de voorbijgangers gevolgd werd, maar tegen de tijd dat we mochten inchecken waren we allemaal behoorlijk moe. Op de tweede vlucht was het dan ook grotendeels stil, keken we naar films of probeerden we te slapen. In Amsterdam stond de bus er en verrassend snel reden we Antwerpen binnen. Tijd voor afscheid… het moment waar we begrijpelijkerwijze tegenop zagen.

Nu, twee dagen verder, blijft het vreemd om gewoon weer thuis te zijn. Australië lijkt heel erg ver en dichtbij tegelijk. Het was wennen om weer met azerty te typen, om geen 8 uur terug te rekenen wanneer ik aan België dacht, om geen ‘thank you’ te zeggen op de luchthaven, om in mijn eigen bed wakker te worden, om niet links te gaan staan op een roltrap, om niet ongestoord over voorbijgangers te kunnen babbelen , om plots de reisgenoten van de voorbije weken te moeten missen…

Maar bovenal blijft onze hele reis een fantastische ervaring waar ik met veel dankbaarheid op terug kijk. We zijn het erover eens dat we vijf prachtige weken achter de rug hebben. De eerste twee weken hebben we een unieke, onvergetelijke groepssfeer mogen ervaren, de laatste drie hebben we veel plezier gemaakt en mooie dingen gedaan en gezien met elkaar en de mensen die we onderweg ontmoetten.

Jullie, onze lezers, willen we van harte bedanken voor het lezen van onze blog. Het was heel bijzonder te weten dat aan de andere kant van de wereld, thuis, onze avonturen met enthousiasme gevolgd werden. Jullie reacties waren hartverwarmend en we hebben ze met enorm veel plezier gelezen!

Nu ontbreken er nog een heleboel anekdotes, belevenissen, ervaringen, die deze blog niet gehaald hebben. Ook de foto-pagina is niet volledig, maar die wordt nog aangevuld de volgende dagen. We konden hier nooit alles vertellen, maar hopen dat de indrukken die er staan jullie een mooi beeld geven. En als jullie graag live-verhalen horen… we vertellen graag

De laaste dag…

Hallo allemaal!

Dit is waarschijnlijk ons laatste Australisch berichtje… morgen stappen we op het vliegtuig en leggen we dezelfde weg af als op 4 juli, maar dan in de andere richting (en ook op een andere datum)

Deze ochtend verlieten we onze geliefde hostel “The Flying Fox” in Katoomba en stapten op de trein naar Sydney, waar we nu nog een nachtje blijven slapen (samen met 11 andere pelgrims). Het voelt vreemd om terug in Sydney te zijn, het blijft natuurlijk een grotendeels onbekende stad, maar toch lijkt ze zo vertrouwd. En het zal nog vreemder zijn om straks weer thuis te zijn, weer in ons eigen bed te mogen slapen, weer onze rugzak te kunnen leegmaken en ons niet meer te moeten afvragen waar we onze spullen zullen neerleggen en of we ze wel zullen terugvinden, weer een eigen badkamer, weer een hele hoop kleren,… kortom, weer alle luxe. Wat belangrijker is: onze vrienden en familie die we zo lang niet gezien hebben, terugzien, luisteren wat zij de voorbije maand deden en meemaakten, vertellen van onze avonturen,… ja, ik kijk toch een beetje uit naar het thuiskomen.

Gisteren was de laatste volledige dag dat we in de Blue Montains verbeleven, en we hebben ervan genoten. We hadden afgesproken met een - heel tof- groepje andere Vlamingen om samen een grote wandeling te maken. We gingen met de bus naar Blackheath, toen we aan de chaffeur vertelden welke wandeling we wilden maken, heeft hij ons gewoon aan het begin van de wandeling afgezet, ook al moest hij daarvoor een omweg maken en was daar helemaal geen halte. Ik vond het echt fantastisch dat hij dat wou doen, het is trouwens typisch Australisch… “No worries, mate” De wandeling begon heel rustig en in vrij mooi weer. Terwijl we het dal ingingen, zakte de temperatuur echter mee en werden de wolken steeds grijzer, en wat we vreesden gebeurde: het begon te sortregenen, en daarna te hagelen… gelukkig zaten we lekker droog onder een overhangende rots. De rest van de wandeling was prachtig, het regende nog steeds, maar dat gaf het ietst extra, de vochtigheid van het bos, de rivier, de geluiden van de regen,… ik vond het heerlijk (maar ontzettend koud, en soms ook wat gevaarlijk, de rotsen waren heel glad geworden) Soms was het pad moeilijk te zien, vooral op de ogenblikken dat we over de rivier liepen (en sommigen in) en bepaalde stukken waren heel lastig, maar ik ben apetrost dat we deze wandeling als groep, samen tot een goed eind hebben gebracht. ’s Avonds hebben we onszelf getracteerd op een warme chocomelk (nu ja, ik niet )

Zo, alles is ingepakt, de laatste aankopen zijn gedaan,… we zijn helemaal klaar om naar huis te gaan. Aan alle lezers die we binnenkort zien: tot overmorgen!

Blue Mountains

Na deze noodzakelijke mededeling aan onze medekasteelbewoners willen we iedereen ook nog even laten weten hoe het met ons gaat Ook nog even zeggen dat we hier geen foto’s meer kunnen uploaden, maar dat zullen inhalen wanneer we thuis zijn.

Zoals Nele al schreef, de omgeving is hier prachtig en dat hebben we nu al twee dagen op rij mogen ondervinden. Gisteren gingen we eerst naar Echo Point, zowat het bekendste uitkijkpunt in de Blue Mountains, vanwaar je de bekende Three Sisters kan zien (zie het prentje bovenaan op onze blog) Om eerlijk te zijn, de Three Sisters waren minder indrukwekkend dan we verwacht hadden. We waren klaar om ze hoog boven ons te zien uittorenen, maar zagen ze eigenlijk pas toen we al aan de railing stonden en wat naar beneden keken. Neemt niet weg dat het uitzicht over de Blue Mountains schitterend was! Ze zien inderdaad wat blauw; dat zou komen door de dampen die een bepaalde eucalyptussoort afgeeft. Eerst volgden we een eindje een pad bovenop de kliffen, daarna liepen we langs een waterval naar beneden, een heel eind door het bos onder de kliffen terug en uiteindelijk klommen we weer naar boven. Intussen begon het al te schemeren, dus tegen de tijd dat we terug bij Echo Point kwamen, was het donker en konden we de Three Sisters mooi verlicht zien.

Vandaag deden we een soortgelijke wandeling bij het vlakbij gelegen dorpje Wentworth Falls. Met dat verschil dat het pad avontuurlijker, de watervallen nog veeeeel indrukwekkender en het uitzicht nog prachtiger was. Het was echt een schitterende wandeling en we hebben regelmatig vol bewondering naar het uitzicht over de watervallen en de Blue Mountains staan kijken. Het pad liep langs loodrechte kliffen naar beneden, stak af en toe de waterval over en liep soms letterlijk in de rotsen. De paden zijn wel heel erg aangelegd en bestaan uit heel veel trappen, die het soms vermoeiend stappen maakten. Gisteren ergerden we ons daar af en toe wel aan, vooral bij de meer toeristische gedeelten, waar bij elk klein niveauverschil een trede ingelegd was, maar intussen hebben we wel ontdekt dat de vele stapstenen en houten treden noodzakelijk zijn. Het is niet voor niets dat de Blue Mountains 200 jaar geleden nog een uitdaging vormden voor ontdekkingsreizigers; zonder paadjes zouden wij niet ver geraakt zijn. Het is dan ook met verwondering dat we de steile trappen langs de Wentworth watervallen vandaag afdaalden en op prachtige plaatsen terecht kwamen.

Het is hier koud, vandaag ook nat en soms mistig (een dieper lopend pad bij Wentworth Falls konden we vandaag niet nemen omdat het te gevaarlijk zou zijn), maar we hadden ons geen mooiere locatie kunnen voorstellen om onze reis af te sluiten. En ’s avonds komen we telkens weer terug in de huiselijke gezelligheid van onze jeugdherberg en maken onszelf lekker eten klaar. We zijn drie heel tevreden reizigers.

Corroy Castle

Geachte Koning Hendrik, Raadgeefster Marleen en hofhouding,

Wij maken gaarne gebruik van de elektronische postduif om u te berichten dat wij de noodzakelijke aankopen gedaan hebben. Wij hebben ons begeven naar een groothandel in buideldieren. Ter plekke aangekomen werden we op de hoogte gebracht van een zeer voordelige promotie. Bij aankoop van een kangoeroe, kon men een hele koala aan halve prijs bijkopen. Onze koninklijke econome rekende uit dat de schatkist dit toeliet, zodus hebben we beiden aangekocht. De kangoeroe werd reeds uitgetest. We namen hem mee op wandeling en hij droeg al onze bagage. Over de functie van de koala zijn we het nog niet eens. Momenteel dient hij als schattige decoratie.

We verzoeken de koning dringend en zo vlug mogelijk een tuinier aan te stellen die de nodige eucalyptusbomen zal aanplanten. Bovendien zullen wij een extra zetel op het vliegtuig nodig hebben om de kangoeroe te kunnen vervoeren. Wij hopen dat zijne majesteit hiervoor zijn connecties kan aanspreken bij de Maleisische luchtvaartmaatschappij.

Aan de drakentemmer vragen we de draak alvast af te richten en te trainen in het niet eten of braden van kangoeroe en koala.

Hoogachtend,

Jonkvrouwe Lotte, Kroonprinses Nele en Jonkvrouwe Nele

ps: met ons is alles ok

Hallo!

We hebben de laatste dagen een paar grote afstanden afgelegd en geen kans of tijd meer gevonden om nog iets op de blog te posten, bij deze: tijd om in te halen!

Na ons berichtje in Brisbane is ons nog iets vreemd overkomen. We stonden net klaar om te gaan slapen en moesten alleen nog onze pyama aandoen, toen plots het brandalarm afging. ” O neen, weer zo een typische Australische brandoefening” dachten we (met de brandoefening in Sydney nog in gedachten) Maar deze keer leek het veel serieuser te zijn, dus gingen we braaf naar buiten. Slechts een paar minuten later stond de brandweer al ter plaatse, maar het bleek – gelukkig- vals alarm te zijn, oef!  Wel een mooie aanleiding om het over bepaalde Australisch systemen te hebben. Australie kan  je gerust het land van de regeltjes en reglementen noemen. Overal staan bordjes met waarschuwingen over wat  mag/ niet mag, en steeds staat de mogelijk boete er onder. Zo ook met het brandalarm, zodra dat begint te loeien, komt de brandweer onmiddellijk ter plaatse, en als ze voor neits uitrukken, schrijven ze een boete van 200 $ uit… ik zou het niet graag moeten ophoesten.

De nacht verliep verder heel rustig, we lagen op een slaapzaal met 13 andere reizigers, zonder snurkers, gelukkig :-p

Op zondag gingen we naar de mis in de St Stephen kathedraal, de oudste kerk van Brisbane, gebouwd in…1870 De kerk zat helemaal vol, er stonden ook heel veel mensen rechte, en dit voor een gewone zondagse viering, al denk ik dat het grootste deel toeristen waren.

Omstreeks drie uur begon onze reis naar Sydney. Het eerste deel op de bus naar Casino (zonder voorzetsel) en dan overstappen op de trein naar Sydney en dan nog eens op de trein naar Katoomba, een klein stadje in the Blue Montains.

Het eerste dat ons opviel is dat het hier ontzettend koud is, zeker nu we de temperaturen van Cairns gewoon zijn. We lopen rond in onze dikste trui en dankbaar – en met een glimlach- dragen we de sjaals die we in Armidale gekregen hebben. Ook onze kamer is heel koud, maar in de living brandt de stoof (ja, papa, de stoof) en dat maakt het heel gezellig. De mensen hier zijn ook fantastisch, gisterenavond was er een kookwedstrijd. Zonder ambitie, maar met veel honger en ‘goesting’ deden we mee en maakten we een heerlijk eetsoepje. Het viel ook in de smaak van de jury…, inderdaad, dit blogbericht wordt geschreven door het winnende team!

Deze ochtend opnieuw verwennerij; pannenkoeken! We aten ons buikje rond en zijn nu klaar voor een grote wandeling, de omgeving is hier echt prachtig!

In Brisbane

Back in town. Brisbane, om precies te zijn. Wel even een verandering na de zalige rust van Rainbow Beach. Dat dorpje was een paar straten groot, met centraal een groot grasveld en wat verder het strand en de zee. Onze jeugdherberg was klein, gezellig en half-open: eten deden we op een soort veranda-terras en de receptie zag eruit als een soort strandhuisje, met luiken die ’s avonds telkens dicht gingen.

Donderdag hebben we een prachtige wandeling gemaakt in het nationaal park dichtbij! Grotendeels regenwoud, dat deze keer op ons een veel authentiekere indruk maakte dan in Kuranda. Geen betonnen wegjes, maar een smal paadje dat soms verdween onder afgevallen palmbladeren of een beekje. We hingen aan rasechte lianen en luisterden naar vogels die we nog nooit gehoord hadden. En dan te bedenken dat dat woud vlakbij het strand lag, in het begin van de wandeling liepen we zelfs even op zand. We liepen door tot de begroeiing groener en dichter werd (minder regenwoud-achtig), tot bij het meer dat het doel van onze uitstap was. 18 km hebben we gestapt, een ideale dagtocht.

’s Avonds kwamen Anke, Ariane, Geert en Hanne ons een nachtje vergezellen in onze jeugdherberg. We kookten samen en maakten er een gezellige avond van. Zij zouden de volgende dag naar Fraser Island vertrekken. Jullie moeten weten dat Rainbow Beach vooral gebruikt wordt als doorsteekhaven naar het vlakbijgelegen Fraser Island, dat gekend is voor de aanwezigheid van dingo’s en populair om er met een 4×4 rond te rijden. Wij drieen behoorden tot de uitzonderingen die voor Rainbow Beach zelf kwamen en er zowaar drie nachten bleven. In elk geval hebben we de voorbereidingen voor een Fraser-trip kunnen meevolgen en het moet gezegd dat die bijzonder zijn: de vele veligheidswaarschuwingen en instructies voor het rijden met een 4×4 zijn op z’n minst imponerend.

Gisteren maakten we er een wat luiere dag van dan de dag ervoor. We waren eerst van plan helemaal over het strand naar een vuurtoren verderop te wandelen, maar dat zou een niet helemaal realistisch plan geweest zijn. We stapten tot aan Carlo Sandblow, een “duin”, alias uitgestrekte zandvlakte die reikt tot aan de zandkliffen boven het strand. Van daaruit zagen we voor het eerst ook de gekleurde zandduinen waarnaar Rainbow Beach genoemd is. Het uitzicht was prachtig! We zijn er dan ook een hele tijd blijven zitten vooraleer we terugkeerden naar het dorp en nog even het strand opgingen om een eindje op de vloedlijn te wandelen. Echt heerlijk! Het water was er helder, de golven krachtig en luid, en het uitzicht wederom heel mooi. En opvallend, er waren geen schelpen. Een heel andere kust dan bij ons!

’s Avonds hadden we opnieuw goed gezelschap: Dirk, Tine, Tim, Kristien en Manuel zijn met hun mobilhome tot Rainbow Beach gekomen. We zijn bij hen op de camping gaan koken en hebben er de rest van de avond doorgebracht, wat alweer heel gezellig was.

Vanmorgen zijn we dan vroeg opgestaan om de bus naar Brisbane te halen. We hebben een grote jeudgherberg vlakbij het station gevonden, waar we nu dus eindelijk van wat uitgebreidere internettijd profiteren. Vanmiddag willen we de stad wat verkennen en morgen vertrekken we onmiddellijk naar Sydney om vandaaruit naar onze laatste stop in Katoomba te gaan.

Naar Rainbow Beach

Ahoi daar zijn we weer! En deze keer goed en wel vanuit Rainbow Beach! (een 1400km onder Cairns gok ik) En ja, die goed en wel, daar mogen we nu wel dankbaar om zijn, want het zag er maandagavond eventjes zo rooskleurig niet meer uit. (hoewel maandag verder wel een fantastische dag is geweest, maar daarover straks meer) Maar die avond zijn we dus tot de ontdekking gekomen dat de treinreis die we zuidwaarts geboekt hadden, de verkeerde was. Volledig onze schuld. ‘t is nogal stom van met z’n drieen niet te zien dat de datum op het ticket een foute datum was, maar waarschijnlijk waren we in de war met de Engelse vertaling van dins- en donderdag. We hadden dus een trein nodig op dinsdag, maar hadden per ongeluk die op donderdag gereserveerd. Gelukkig hebben we dat de avond voor vertrek nog ontdekt. En gelukkig ook bleven Lotte en Nele er zo rustig onder. We waren nog net binnen de kantooruren om naar de treinmaatschappij te bellen en te horen dat op de trein die we wel moesten hebben geen plaats meer was. Waarop we nog snel via internet een bus gereserveerd hebben. (en dus de treinreis geannuleerd) In Cairns blijven was echt geen optie. Niet alleen hadden we dan in Cairns onze goeie hostel moeten verlaten en een andere zoeken, maar ook alle latere bus- en treinreizen en jeugdherbergen die nog volgden, waren wel juist geboekt. (dat hebben we ondertussen nog eens extra gecontroleerd). En dus zo komt het dat we gisteren om 7 uur op de bus stapten, en niet op de trein. Het was een lange rit (25 uur buszitten tot bestemming) maar het viel toch heel wat beter mee dan ik verwacht had. We hebben 2 films gezien onderweg, Samsongalgje gespeeld, naar het landschap buiten gekeken, geslapen. En uiteindelijk waren we 3 uur vroeger in Rainbow Beach dan op onze oorspronkelijke planning gepland stond. Om maar eens kort en bondig te zeggen dat we ondertussen dus goed en wel zijn aangekomen

Over de busreis valt verder niet zo heel veel interessants te vertellen. Over vandaag eigenlijk ook niet. We hebben een eerste verkenning van Rainbow Beach gedaan, zijn naar Carlo Point gewandeld (een uitzichtpunt in de buurt), hebben boodschappen gedaan voor morgen, onze 2 volgende dagen gepland (dan staan ook wandelingen op het programma), hebben net een was ingestoken, …

Maandag is echter veel interessanter om nog over te vertellen Dan zijn we naar het Great Barrier Reef geweest! Daar had ik echt al lang naar uitgekeken, maar ik moet toegeven dat ik er toch ook wel wat kriebels voor had. Ik had nog nooit eerder gesnorkeld, en het leek me ook wel een beetje eng zo tussen de vissen te zwemmen. Maar in het echt was het echt fantastisch! Ik was in het begin wel een beetje verbaasd dat er geen water in die duikbril liep (als ik me die speelgoeddingen van vroeger herinner, was dat toch een beetje anders :-p) en dat ik echt wel door die snorkel kon ademen! Je kan echt een hele tijd gewoon met je hoofd onder water blijven. En dat was maar goed ook, want het zicht was echt prachtig. Koralen, riffen zoals iedereen al kent van foto’s, maar deze keer was het dan wel echt! En daartussen allerlei tropische vissen, waar er mij toch een heel aantal bekend van voorkwamen uit Finding Nemo. Ik heb ook tussen zo een school visjes gezwommen die echt allemaal dezelfde richting uitzwemmen, echt supergrappig. En er zwom ook zomaar een echte haai onder ons. De mevrouw van de uitleg had ons daarvoor gewaarschuwd, en erbij verteld dat ze niet gevaarlijk waren (banger van ons dan wij van ons enzo), maar die haai was toch wel groter dan ze gezegd had dat ze zouden zijn. ‘t Was toch wel indrukwekkend om die daar zo te zien. We hebben op 2 verschillende plaatsen gesnorkeld (telkens een uurtje ofzo denk ik, maar voor mij moest echt niet langer, want van heel de tijd door je mond te moeten ademen, werd ik op den duur wat misselijk) ‘t Was trouwens echt zalig goed warm weer om te gaan snorkelen.

Dan op de terugweg zagen we zomaar een walvis!! En dat wou ik hier echt zo graag eens zien (het is hier ook het juiste seizoen, waarin de walvissen langs de kust noordwaast trekken, naar warmere oorden) maar ik had natuurlijk niet verwacht dat we die maandag zouden tegenkomen. Maar ik denk dat het ook vrij uitzonderlijk was. De boot is er speciaal voor gestopt, en die walvis is een hele tijd met ons meegezwommen, en hij kwam hij echt behoorlijk dicht. (een 10 meter ofzo) Dat was ook fantastisch mooi om te zien. En zo een beest is echt groot!

Mijn internettijd is weer over, dus ik laat het hierbij. Maar ik ben echt zo blij met al die nieuwe en mooie ervaringen die ik hier mag opdoen. En zelfs al loopt het niet steeds als gehoopt, ik geniet er echt met volle teugen van!

WJD-gevoel in Cairns

Een rustige, luie dag vandaag. En het heeft ons deugd gedaan. We zijn vanmorgen naar de mis geweest in de kathedraal, hebben daarna een machine kleren gewassen, hebben in het openluchtzwembad bij de zee gezwommen en nog wat gezond en kaartjes geschreven.

Toen we terug op weg waren naar onze jeugdherberg, kwamen we onverwacht een wjd-groep tegen! Compleet met vlag, muziekinstrumenten en gezang! In de loop van de week zijn we regelmatig pelgrims tegengekomen, herkenbaar aan hun rugzakjes en/of kledij, maar het was sinds Sydney geleden dat we pelgrims in de wjd-sfeer gezien hadden. Het was ongelooflijk wat voor een energieboost dit eenvoudige kruisen van wegen ons gaf. Ik voelde spontaan een brede glimlach op mijn gezicht verschijnen. We zwaaiden en wisselden een heel aantal groets uit, en toen de muziek wegstierf, bleven wij zachtjes het alleluia zingen.

De wjd-sfeer is uniek. Dat drong de eerste dag in Sydney, die van de openingsviering op Barangaroo, ook weer tot me door. Toen besefte ik dat ik vergeten was hoe het voelde. Het zwaaien naar elkaar, enthousiast roepen van welk land je afkomstig bent, het zingen van religieuze liederen, de hele korte uitwisselingen met passerende pelgrims… Het voelt machtig. In die ene week is het cool een wjd-trui of -pet te dragen, met honderdduizenden tegelijk neer te knielen en in de straten alleluia te zingen. Eigenlijk is het pas achteraf dat je ten volle beseft hoe bijzonder dit is, want op het moment zelf lijkt het zo vanzelsprekend.

Intussen hebben we al veel mooie dingen gezien. We zijn vertederd geweest door koala’s, hebben boven het regenwoud gevlogen en een berg beklommen. Van alles wat we gedaan en gezien hebben, hebben we al enorm genoten. Maar geen herinnering is te vergelijken met wat we beleefd hebben op de Wereldjongerendagen.

Reactie op reactie op reactie op reactie…

We vinden het echt heel leuk om jullie reacties te lezen, al hadden we tot nu toe nog nooit de tijd om er ook eens op te reageren, nu dus wel…

Tof dat alles goed gaat met jullie – ondanks onze afwezigheid, de meeste kaartjes zijn aangekomen (maar hopelijk niet te veel) en het weer valt blijkbaar ook goed mee! Al is het wel jammer van de dalende koopkracht, vooral omdat ik van plan was om net na mijn thuiskomst een karrevracht citroenen in te slaan.

Mijn blijkbaar onbewust aanwezig leerkrachts-oog merkt meteen op dat een bepaalde vraag steeds terugkomt: “Hoe gaat het daar?”. Het antwoord is heel een voudig: fantastisch! We zijn nog perfect gezond, en genieten met volle tuigen van dit vreemde, maar heerlijke land.

Om wat dieper op het onderwerp in te gaan pik ik er de volgende twee vragen uit:

1) Hoe laat is het bij jullie als het bij ons 1h ’s middags is?

Om van Belgische tijd naar Australische tijd te rekenen moet je er 8h bijtellen. Om 1h ’s middags is het voor ons dus 9h ’s avonds, bijna tijd om te gaan slapen

2) The Wooden Mill

Ik moet de molenaars teleurstellen, buiten de naam lijkt de Wooden Mill niet echt op een molen. Wat we bezochten is een wolfabriek, waar we het heel proces van vers geschoren wol tot trui konden volgen. We zagen de verschillende soorten machines waarop de wol gekamd werd en tot draden werd gemaakt.

Als jullie nog meer willen weten: vraag maar raak!

Regenwoud en Tablelands

Cairns! Dat betekent eindelijk weer een blogpostje en voor het eerst sinds lang nieuwe foto’s. Momenteel zijn er nog foto’s van Tamworth aan het uploaden, dus ik weet niet hoe ver we vanavond nog komen met foto’s.

Na onze dag in het oerwoudstadje Kuranda, waarover Nele al schreef, trokken we gisteren met de bus naar Atherton, een stadje meer in het binneland. Een echt Australisch stadje bovendien ( Kuranda was namelijk heel toeristisch, na 4 uur viel het leven er volledig stil), dat we op goed geluk uitgekozen hadden. In het informatiecentrum zochten we wat we in de buurt konden doen en vertelden de mevrouw van dienst dat we graag wandelden. Zoals wel vaker gebeurt hier, kregen we een verbaasde reactie en een bezorgde blik op onze “zware” rugzakken (te begrijpen als gewone dagrugzakken), maar ze wees onze een leuke beklimming aan vlakbij de stad, die we vol goede moed aanvatten. 2 km en tussen de 200 en 300 meter stijgen. Het moet gezegd dat de Australische schatting ‘1,5 uur heen en terug’ voor een keer niet overdreven was. Zo’n vijftal keer dachten we dat we de top bereikt hadden en bijna evenveel keer zagen we plots een nog hoger punt opdoemen. Maar uiteindelijk werden we beloond met een prachtig uitzicht over de Atherton Tablelands en genoten we des te meer van onze picknick. 2 uur na vertrekstonden we weer beneden en haastten we ons terug naar het centrum om onze bus terug te halen.

Vandaag keerden we voor een half dagje terug naar Kuranda. Ons vorige bezoek daar was dankzij het goede gezelschap en het mooie uitzicht zo snel voorbij gevlogen dat we geen tijd meer hadden gehad om de Koala Gardens te bezoeken en dat wilden we nog rechtzetten. We zagen krokodillen en wombats (geweldige dieren, die wombats!), voederden wallaby’s en Nele poseerde zelfs met een koala op de arm voor de foto! Na de middag namen we de skyrail, weg uit Kuranda. Deze voerde ons over het regenwoud, een prachtige ervaring! Het gebeurt niet elke dag dat je de hoge bomen en bijzondere planten van het regenwoud onder je voorbij ziet glijden. Allemaal dankzij Tanya, die ons beneden met de auto kwam oppikken en ons recht naar onze jeugdherberg in Cairns voerden, waar we afscheid van haar en zoontje Lennon namen.

Nu zitten we dus in een rustige, aangename jeugdherberg te typen. Voor morgen hebben we niet veel bijzonders gepland, maar maandag gaan we naar het Great Barrier Reef gaan snorkelen!